Het emmertje. De overstap van werkelijkheid naar werkelijkheid. - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het emmertje. De overstap van werkelijkheid naar werkelijkheid. - Mijn Kort Verhaal

nienke van der Male

16 jaar - vwo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

nienke van der Male (16 jaar)

? stemmen

Het emmertje. De overstap van werkelijkheid naar werkelijkheid.

Het emmertje. De overstap van werkelijkheid naar werkelijkheid.

Het enige hoorbare geluid is het zachte kabbelen van de golven. De opkomende zon laat het zilverwitte strand blinken en schitteren. De wind ruist door de grote bladeren van de palmbomen.

Asmara richt zich op en gerustgesteld draait ze zich weer om op haar handdoek.
Gelukkig, haar broertje Setiawan is nog steeds aan het spelen met zijn felgekleurde emmertje en een paar schelpen. Hè, straks moet ze naar de markt in Jakarta met al dat getoeter en schreeuwende koopvrouwen. Niet aan denken, eerst nog even lekker een halfuur luieren.
‘Mala, Mala’, een warm, kleverig handje schudt aan haar arm. Asmara schiet overeind en kijkt recht in het zongebruinde gezichtje van Setiawan.
‘Waarom maakte…’ , haar zin word afgebroken door een schreeuw van Setiawan: ‘Mala, luister dan!’ En dan hoort ze het… Een zacht, maar doordringend geruis, wat elke seconde aanzwelt.
Iedereen in Indonesië en omliggende landen weet wat dit betekent, zo ook Asmara en Setiawan.
Automatisch denkt Asmara terug aan al de oefeningen die ze op school hebben gedaan voor als er een tsunami zou komen. Maar dat het werkelijkheid zou worden had ze nooit gedacht.
Ze kijkt op, haar ogen worden groot en ze moet haar best doen om een angstkreet te onderdrukken. Daar, ongeveer 500 meter van het strand verwijderd, komt met huiveringwekkende snelheid een enorme muur van water op hen af.
Heel even blijft ze als versteend zitten. Dan springt ze op. ‘Setiawan kom m…’ , haar stem gaat verloren in het donderend geraas van de blauwzwarte vloedgolf.
In een flits overziet Asmara het strand. Daar 100 meter verderop staat een groepje palmbomen. Die moet ze bereiken voor het te laat is. Ze grijpt de huilende Setiawan bij een pols en begint te rennen.
Zout op haar lippen, of zijn het tranen? Hijgend kijkt ze achterom en tot haar ontzetting ziet ze alleen nog maar water. Dit wordt het einde. Ze halen het nooit.
Een enorme stoot in haar rug. Ze wordt opgetild door het water. Een werveling van groen en zeewier. Setiawan, ze mag zijn pols niet loslaten.
Een klap tegen haar hoofd. Haar longen barsten, lucht moet ze hebben.
De wereld vervaagt. Asmara weet niets meer. Ze voelt zelfs niet dat de pols van Setiawan uit haar vingers glipt…

Een paar maanden later op Bali. Een ander eiland van Indonesië.
Gerustgesteld draait Vivian zich weer om op haar handdoek. Thijs is nog steeds lief aan het spelen bij de vloedlijn.
Wat is het toch heerlijk hier op Bali. Ze zijn er nu alweer twee weken. Morgen stappen ze weer op het vliegtuig naar Nederland. Dit was echt de leukste vakantie die ze ooit gehad heeft samen met Ben en hun zoontje Thijs.
‘Ben.’ Haar man mompelt iets wat lijkt op ja. ‘ Er was een paar maanden geleden toch een vreselijke tsunami op Indonesië?’ ‘ Hmm.’
Nou ja, in ieder geval wel fijn dat ze dit prachtige strand als eerste hebben opgeruimd. Er is geen spoor meer van te zien.
‘Mama, mama kijk eens wat ik heb gevonden.’ Thijs rent naar zijn moeder toe en ploft op haar handdoek neer. Trots houd hij een felgekleurd emmertje omhoog.
‘Ja, inderdaad prachtig! Lag dat zomaar op het strand?’ ‘Ja mam, echt waar. Volgens mij was het net aangespoeld.’ Thijs knikt zo hard dat de spetters van zijn natte krullen in het rond vliegen.
‘Heb je het echt…’ Vivian kan haar zin niet afmaken want Thijs is alweer opgesprongen en rent met zijn vondst naar de vloedlijn waar hij ijverig schelpen gaat zoeken. Wel vreemd, denkt Vivian, zo’n mooi emmertje dat aanspoelt. Maar goed, Thijs is er blij mee en er loopt nu gelukkig geen huilend kindje rond dat z’n emmertje kwijt is…

Ontwerp door Willem Verweijen