Eindelijk zonder ouder! - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Eindelijk zonder ouder! - Mijn Kort Verhaal

Raf van den Hurk

15 jaar - vwo

23
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Raf van den Hurk (15 jaar)

? stemmen

Eindelijk zonder ouder!

Eindelijk zonder ouders!

Ik zit in mijn kamer. Morgen is het zo ver. Mijn moeder is erg gestrest. Mijn vader zegt dat het allemaal wel goed komt en dat hij weet dat ik het aan kan. Mijn moeder heeft al 15 keer gekeken of ik alles in mijn tassen heb zitten. Vanavond gaan we naar een restaurant om het te vieren. Want het is niet zo maar iets, studeren. Morgen ga ik er met de trein naar toe. Ik heb wel een raar gevoel in mijn buik. Ik denk dat ik het gewoon een beetje spannend vind. Ergens zonder je ouders gaan wonen. Het is een grote overstap. Je moet ineens alles zelf doen. Gelukkig ga ik samen met mijn vriend Luuk. Dan ben ik toch niet echt alleen. Het rare gevoel in mijn buik wordt minder. We zitten met z’n allen in het restaurant. Het is een beetje een donker hok en het is er muisstil. Niemand zei iets tegen elkaar. Het is niet bepaald wat je noemt een gezellig afscheid. Eenmaal thuis ga ik maar vroeg naar bed. Morgen weer vroeg op!

Terwijl ik afscheid van mijn ouders neem roept Luuk: Hé jongen schiet eens op, anders komen we te laat! Ik stap snel in de trein en we gaan. Na een tijdje zijn we er bijna. De ouders van Luuk komen Luuks kleine autootje brengen. Dat is in ieder geval iets. We gaan het huisje in richten. Daarvoor moeten we naar veel winkels. Even later hebben we een hele boel dingen gekocht: wasmachine, koelkast, bank enzovoort. Ook zoeken we de supermarkt het dichtst bij, om eventjes wat eten kopen. We hebben genoeg tijd om aan ons ouderloze leventje te wennen, want het is nog een half jaar voordat we naar school moeten.

Een maand later komen we erachter dat onze wasmachine een vieze dikke stof laag over onze kleren gooit. Dus wij gaan terug naar de winkel en we krijgen ons geld terug. Daar kopen we een nieuwe voor. We zetten hem thuis, maar we weten niet hoe we het aan de praat krijgen. Dus we lopen terug naar de winkel om een handleiding te halen. Als we onderweg zijn naar de winkel komen twee mannen op ons af. Luuk zegt tegen mij dat hij ze niet vertrouwt. Wij keren om en gaan precies de ander kant op. Langzaam lopen wij steeds sneller. De mannen doen dat ook. Ze hebben allebei hetzelfde shirt aan. Van voren komt nog iemand aan met precies dat zelfde shirt aan. We gaan links in een straat en we lopen een rondje zodat we toch naar die winkel kunnen. We zijn er bijna, maar een van de mannen duwt ons een steegje in. De andere pakt een mes. We rennen snel naar de andere kant van het steegje, maar daar komt de derde man in het steegje gelopen. Gelukkig gaat er een klein steegje naar rechts. We rennen tot het eind en gaat de winkel in. De mannen komen ook de winkel in. Luuk zegt dat als we er lang blijven dat ze dan wel weg gaan. Op dat moment is het 15:00 uur. We vragen naar de handleiding. Ze zeggen dat er een handleiding in de wasmachine zit. We lopen verder de winkel in. Luuk zegt: we hadden eerst beter in de wasmachine kunnen kijken, dan was dit nooit gebeurd.

Het is nu 19:55. “De winkel sluit over vijf minuten” wordt er om geroepen. We zien de mannen nergens meer. Luuk zegt dat hij even naar huis rent om de auto te pakken en daarna mij op te halen. Dat vind ik geen goed idee. We rennen samen naar huis. Thuis zien we inderdaad de handleiding en we krijgen de wasmachine aan de praat. We gaan slapen. Om 00:29 maakt Luuk mij wakker en zegt dat er in gebroken wordt. Hij heeft de politie al gebeld. We kijken bij de trap naar beneden. Het zijn weer dezelfde drie mannen. Ze zeggen dat “het” hier moet liggen. De politie valt binnen en ze arresteren de mannen. De mannen hadden een sleuteltje gevonden. De politie zegt dat het een schat kan openen en vragen of wij daar iets van weten. Maar wij weten van niks.

De politie gaat de schat zoeken en vindt de schat achter een muur. Er zit een hoop geld in. €100.000,- om precies te zijn. Er ligt een briefje bij waarop staat geschreven dat het voor de bewoner van het huisje is. Wat een fantastisch nieuws! Wij zijn ook een beetje verward, want wie legt er nu €100.000,- in een doosje? Vijf maanden later beginnen we aan onze studie. Wel met genoeg geld, maar dat maakt school niet leuker. Het enige wat ik leuk vind aan studeren is dat je van je zeurende ouders af bent.

Ontwerp door Willem Verweijen