Een stap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Een stap - Mijn Kort Verhaal

Natalia Kostulska

19 jaar - ASO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Natalia Kostulska (19 jaar)

? stemmen

Een stap

Ze twijfelde. Wat als het niet zal lukken? Ze zette een stap achteruit, haar angstige blik ronddwalend in de duisternis. Geen kleinste straaltje licht was er te bemerken. Wat nu? Ze kon er toch niet eeuwig voor blijven vluchten, ooit moest het gebeuren. Tenzij ze niet vrij wou zijn, dan zou ze waarschijnlijk een nieuwe schuilplek vinden en elke dag hopen dat ze haar niet vinden. Maar ze had er al genoeg van na al die jaren. Ze wou eindelijk voor een keer voelen hoe het is om vrij te zijn, zonder zorgen, zonder angsten, zonder slapeloze nachten. Daar was ze het meeste bang voor…voor de nacht. Want ’s nachts kwam het allemaal terug: de gezichten van mensen die haar ooit nog zo dierbaar waren, de schaduwen, hun stemmen… Het gekrijs achtervolgde haar stap voor stap, het maakte haar gek. Elke nacht steeds opnieuw. Soms had ze het gevoel dat ze vluchtte om aan zichzelf te ontsnappen, aan haar verleden. Maar ze wist wel beter. Ze moest het doen, ze had geen keus. Nu niet en vroeger ook niet, gewoonweg nooit.

Diep haalde ze adem in en sloot voor heel even haar ogen om tot rust te komen. Niet dat het iets uitmaakte. Het was toch te donker om iets te zien. Enkel het gefluister van de wind was hoorbaar, net muziek voor de bladeren die nog aan de bomen hingen. En daar in de verte was er nog iets. Voetstappen. Ze hoorde voetstappen, steeds dichterbij. Haar ogen vlogen open, de paniek groeide met elke seconde. Haar bonkende hart deed haar bloed koken, haar handen begonnen weer te trillen. Er was geen tijd meer om te denken en al zeker niet om te blijven twijfelen. Ze hebben haar gevonden er is geen weg meer terug, ze moet het doen. De stemmen waren nu ook hoorbaar, iemand gaf een signaal en de anderen schoten in gang. Ze liepen op haar af, nog een paar meter… Nu of nooit. En ze sprong.

Hoog aan de de hemel verschenen de eerste sterren, weldra zal de nacht weer vallen. En dan zullen de schaduwen weer komen. Voorlopig kleurde de horizon roos en donkerblauw. Nog maar een kleine schittering van de zon kon ze zien, zo klein en toch nog prachtig als altijd. Nu voelde ze geen angst meer, maar een nabijheid van iemand die ze niet kende en toch kende ze hem zo goed. Het voelde fijn.

Ontwerp door Willem Verweijen