Een nieuw begin - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Een nieuw begin - Mijn Kort Verhaal

Sara A

18 jaar - havo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sara A (18 jaar)

? stemmen

Een nieuw begin

Heden
Daar ga ik dan. Ik slaak een diepe zucht, trek mijn rood-wit gestreepte sjaal recht en stap de regen in.

6 oktober 2012
‘Heb je het nieuwe meisje gezien?’
Yara en haar vriendinnen lachen haar uit.
‘Ze ziet er echt niet uit!’ zegt Mina.
‘Alsof ze van het circus komt,’ vult Yara aan.
Het meisje komt hun tafel langs en Yara steekt expres haar been uit. Het meisje struikelt en laat daarbij al haar spullen vallen.
‘O nee!’ zegt Yara extreem overdreven, ze staat op en doet alsof ze het meisje graag helpt.
‘Dat was écht per ongeluk, kom anders bij ons zitten,’ zegt ze met een duivelse glimlach naar haar vriendinnen. Het meisje knikt verlegen, niet wetend waar ze aan begint.
‘Naam?’
‘Luna,’ zegt ze glimlachend.

Heden
Deze dag zou ik mijzelf officieel als Yara achterlaten en opnieuw beginnen als Noah. Na Luna’s incident heb ik een grote afkeer ontwikkeld voor de persoon die ik was. Toen ik klaar was met mijn middelbare school ben ik zonder iets achter te laten vertrokken uit Nederland. Nu loop ik met mijn handen in mijn zakken en mijn bruine haar in een paardenstaart door de straten van Berlijn. Nieuwjaar is net voorbij en de mensen zijn de resten van oudejaarsdag aan het opruimen. Ik loop naar het dichtstbijzijnde station dat Google Maps aangeeft en stap in op lijn U1, op weg naar mijn sollicitatiegesprek.


29 februari 2013                                                                                                                 11:44
‘Oké we hebben ‘de freak’ behandeld als een van ons en nu is het tijd haar voor schut te zetten,’ zegt Mina duivels.
De meiden hebben een tijd gedaan alsof ze Luna’s beste vriendinnen waren om zo haar zwakke punten te ontdekken. Nu hadden ze het perfecte plan voor haar ondergang.

Heden
De metro is rustig, iedereen is al naar werk of school. Een donkere vrouw in de hoek van de metro zit rustig een krant te lezen. Ik ga naast haar zitten en ze kijkt me opeens doordringend aan.
‘Waar ga jij heen?’ vraagt ze in het Duits.
‘Potzdammer Platz,’ zeg ik zachtjes terwijl ik mijn ogen op de grond gevestigd houd.
Ik voel haar blik nog steeds op me gericht en ze zegt uit het niets:
‘Een nieuwe start?’
Ik schrik en besluit niet te antwoorden. Na een lange stilte schraapt ze haar keel.
‘Als ik jou was zou ik eerst langs het Holocaustmonument gaan, dat heeft veel mensen, waaronder mijzelf, erg geholpen.’
De metro stopt.
‘Maar dan moet je wel hier overstappen,’ vervolgt ze.
‘Bedankt!’
Ik loop de metro uit. Ik besluit haar advies te volgen en heb niet meer door dat er tranen in haar ogen staan.
Twee minuten later kan ik de volgende metro alweer in.

29 februari 2013                                                                                                                12:29
Luna, die helemaal onder de viezigheid zit, is huilend het lokaal uitgerend. Yara en Mina geven elkaar een high-five.
Toen de docent weg was hadden ze hun kans gepakt en Luna is flink voorschut gezet door haar grootste angst tegen haar te gebruiken. Het plan was werkelijk geniaal. Morgen zou de hele school ervan afweten en zou iedereen Luna ‘de freak’ noemen.
‘Goed gedaan partner!’
Ze lachen.

Heden.
Aangekomen bij mijn tussenstop het holocaustmonument kijk ik om me heen, het enige wat ik zie is een doolhof van dezelfde grijze stenen. Ik snap niet wat hier zo speciaal aan kan zijn. Dan besluit ik het doolhof in te lopen en voordat ik het weet bevind ik me tussen torenhoge stenen. Mijn adem stokt in mijn keel en ik voel me opgesloten en bang.
‘Het spijt me!’ fluister ik terwijl de tranen over mijn wangen stromen.

1 maart 2013
‘Yara en Mina, de directeur wil jullie spreken.’
De twee meisjes kijken elkaar verbaasd aan. Eenmaal in de directeurs kantoor gekomen heeft hij tranen in zijn ogen.
‘Ik moet jullie meedelen dat Luna vandaag voor de trein is gesprongen.’
Beide meisjes zijn doodstil, allebei te geschrokken om te reageren.
‘We hebben haar dagboek gevonden en gelezen dat jullie erg belangrijk voor haar waren dus ik wilde het nieuws persoonlijk met jullie delen.’
Yara en Mina moeten allebei huilen, niet om droefenis maar om het schuldgevoel dat in hun borst opwelt.

Heden
De stenen om me heen, waar ik ook naartoe ren, blijven me opsluiten, hoog en laag en dan weer hoog. De make-up die ik voor het sollicitatiegesprek had opgedaan is uitgelopen door de tranen. Ik voel me een slecht bang meisje dat voor altijd moet leven met wat ze heeft gedaan. Als Mina en ik haar nooit gepest hadden was de al onstabiele Luna misschien niet voor de trein gesprongen.
‘Ik verdien hier niet te zijn. Ik verdien niets,’ zeg ik hysterisch hardop.
Wat is er mis met mij als persoon dat ik Luna zo erg had beschadigd, dat ik mijzelf had beschadigd?
Ik laat me snikkend op de grond vallen en blijf daar zitten terwijl de koude grond door mijn broek te voelen is.
‘Ik zal die persoon nooit meer zijn, ik zweer het.’
‘Welk persoon?’ zegt een vrolijke stem achter me.
Ik draai me met een ruk om, klaar om in verdediging te gaan.
‘Ho, rustig aan,’ zegt een knappe jongeman met twinkelende ogen.
‘Wat heb je gehoord?’ vraag ik argwanend.
‘Gehuil,’ zegt hij plots serieus. ‘Gaat het wel?’ hij buigt zich naar me toe.
‘Het gaat prima,’ zeg ik afstandelijk.
‘Is het deze plek? Je kan het me vertellen!’ moedigt hij me aan.
Na een stilte geef ik me over.
‘Vanbuiten ziet het er rustig en normaal uit. Vanbinnen is het verwarrend en triest.’ Zeg ik rustig.
‘Wow dat is diep,’ zegt hij met grote ogen, ‘zo heb ik er zelf nog nooit naar gekeken.’
Ik glimlach.
‘Zie, ik zei toch dat ik je kon helpen. Mooie glimlach heb je euh?’ hij steekt zijn hand uit.
‘Jacobs.’ Dit is het, mijn nieuwe begin, mijn overstap. Ik schud zijn hand en zeg vol zelfvertrouwen, ‘Noah Jacobs.’

Ontwerp door Willem Verweijen