Diep.io - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Diep.io - Mijn Kort Verhaal

Sebastiaan

19 jaar - VWO

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sebastiaan (19 jaar)

? stemmen

Diep.io

Diep.io

Iedereen begint klein, maar als je eenmaal de eerste blokjes overwonnen hebt, kun je al gauw door naar de driehoeken en de vijfhoeken, die je meer punten opleveren. Natuurlijk wordt je naarmate je vordert in het spel ook groter en trager, maar die sloomheid is ook meestal weer gauw opgelost met de upgrades die vrijkomen naarmate je kogels meer vernietigen kunnen zaaien in het spel. En als het je lukt om een vijand neer te halen, krijg je al zijn punten, een ongelofelijke boost dus. Degene die het snelst de vier hoofdbasissen verovert, heeft gewonnen! En dan kan de vijand helemaal niks meer. Dan heb je alles. Dan kan geen kogel je meer pijn doen.

Zo, mijn leven geschetst in 1 alinea. Bijna niet te bevatten hoe de werkelijkheid in elkaar steekt; Blauw en rood tegen elkaar. Zo simpel. Mijn antwoord op elke vraag; Je moet van meerdere kanten aanvallen en altijd voor de ‘Spread Shot’ gaan. Die heeft de grootste range.

Maar goed, nu in het thema van verandering, want dat is mijn interpretatie van ‘de overstap’, ik ben vandaag verzopen thuisgekomen. De regen was gestold tot hagelsteentjes die mijn kraag opzochten om daar gezellig te smelten. Mijn handen waren echter harder dan het water, dus ik ben thuisgekomen. Mijn laptop stond al op me te wachten in de kamer. Te popelen om bespeeld te worden. Of misschien om iets te vertellen.

Gedurende de warme douche, de buren konden mijn invulling van Michael Jackson horen, bouwde mijn verlangen op zodat ik de kraan snel dichtdraaide en me haastig afdroogde om slordig aangekleed plaats te nemen achter mijn leven. Ik klapte het open, typte mijn wachtwoord op het blauwverlichte toetsenbord en klikte google aan zodra de laptop aangaf klaar te zijn met opstarten. Er verscheen, tot mijn grote frustratie, geen vrolijk gekleurde naam met daaronder een uitnodigend balkje om de naam van het spel in te tikken.

Een dino liep over het scherm. Daaronder stond de volgende haast schokkende mededeling; ‘geen internetverbinding’. Met een grom, die een beetje raar uit mijn mond kwam en als gepiep klonk, sloeg ik mijn vuist op tafel. Hetgeen wat mij staande hield lag aan het infuus.

Mijn agressief gevloek werd vervangen door ritmische ademhalingen. ‘Het is maar een spelletje… Je bent niet afhankelijk van iets wat geen hart heeft.’ De engel op mijn rechterschouder had een irritant hoge zweverige stem. ‘Diep in jouw, klopt je hart voor dat spel!’ De duivel op mijn linkerschouder was iets te opdringerig, maar beter dan die homo op de rechter. Ik veegde ze beide met een minimaal gebaar van mijn schouder en beende naar mijn kamer.

In mijn kamer lag een boek voor me op de grond. Ik had mijn teen, en daarna mijn hoofd, keihard gestoten aan de kast in mijn kamer, waardoor een instabiele stapel boeken in beweging was gekomen en op de grond was gevallen. Ik trapte eerst een paar keer met mijn functionerende voet tegen de op de grond liggende boeken, maar toen die ook pijn begon te doen, raapte ik de boeken toch maar op. De eerste paar bladzijde waren uit verveling, de rest kwam vanzelf.

Ik viel die avond voor het eerst in een lange tijd in slaap toen mijn hoofd het kussen raakte. Met een glimlach. Een glimlach die duizend zorgen in één ogenblik mijn hoofd uit liet vloeien. Ik sliep rond 8 uur s ’avonds, gelijk na het eten. Morgen zou ik die duivel een lesje leren, en mijn kamer stofzuigen. Misschien zelfs nog een stukje huiswerk maken. Het besef dat ik maar 1 leven kon leven, was eindelijk tot me doorgedrongen.

Ontwerp door Willem Verweijen