De vreemde overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De vreemde overstap - Mijn Kort Verhaal

Annelein Vlieg

16 jaar - havo

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Annelein Vlieg (16 jaar)

? stemmen

De vreemde overstap

De vreemde overstap

Het geluid van de wekker klinkt opnieuw door de kamer. Demonstratief draait Marleen zich nog een keer om.Waarom moest ze ook de vlucht van 7 uur ‘s ochtends pakken. De koffers had ze al ingepakt, alles lag al klaar. Maar nu begint ze toch te twijfelen of ze wel wil gaan. Waarom mocht ze niet eerder weg van haar werk? Die vijf dagen maken toch niet uit, en trouwens er is vast wel iemand die haar taak kan overnemen. Maar zin om ontslagen te worden had ze ook niet dus liet ze het los en kwam een week later dan de rest.Voor de reis is het ook niet echt handig. Ze heeft vaak gevlogen, maar ze moet overstappen op Detroit. Detroit is de grootste stad in de staat Michigan, en veel ervaring met overstappen heeft ze niet.

De reis naar Schiphol duurde langer dan ze had verwacht maar ze was op tijd en gelukkig zat ze in het juiste vliegtuig. Echt lekker had ze niet geslapen de afgelopen dagen dus alle rust kon ze gebruiken. Ze kon niet wachten om straks weer bij haar vrienden te zijn en gewoon weer gezellig te kunnen doen zonder dat ze aan school hoefde te denken.

Naast haar zit een man hij, hij ziet er raar uit. Hij heeft dreadlocks en een mutsje, zijn handbagage koffer is knalroze met poesjes erop. Hij heeft een grote tattoo op zijn arm waarop staat ‘John Turner will always love Olivia Brown.’ Ze had zich altijd al afgevraagd waarom mensen zulke tattoos namen.

Bijna de hele vlucht heeft ze geslapen en ze wordt pas wakker als het vliegtuig landt. Er wordt omgeroepen dat je je bagage moet ophalen. Als ze de douane uitloopt wordt ze tegen gehouden door iemand van de douane. ‘Hello my name is Mr. Alyward, can I see your passport please?’ vraagt hij vriendelijk. ‘Marleen van der laken?’ vraagt de man voor de zekerheid, hij kijkt of de foto op het paspoort lijkt op het hoofd van Marleen en knikt kort, en vraagt of ze hem wil volgen. Ze komt in een ruimte met overal camera’s een balie met wat douaniers en wat stoelen.

‘Please sit down.’ Zegt hij kort en wijst naar een stoel. Mr. Alyward loopt weg en snel kijkt Marleen op haar telefoon, waarom mochten de andere passagiers wel gewoon doorlopen en zij niet. Haar andere vlucht vertrekt over iets meer dan een uur, ze weet niet waarom ze hier zit maar het moet niet al te lang duren. Mr. Alyward komt terug en zegt ‘You can come with me.’ Marleen kijkt verbaast om zich heen, waarom moet ze meekomen. ‘Why am I here?’ Vraagt ze daarom. ‘You should know.’ reageert hij kort terug.

Ze lopen naar een kamertje waar een vrouw achter een bureau zit op een computer. Op het bureau ligt een notitieblok en een pen, Marleen kijkt Mr Alyward verbaasd aan. Marleen snapt er helemaal niks meer van, ‘Why am I here?’ herhaalt ze. ‘Ga maar zitten.’ Zegt de vrouw. ‘Laat ik me even voorstellen. Ik ben mevrouw Smits, ik werk hier bij de douane om Nederlandse en Belgische mensen te ondervragen. ‘Nou dat is fijn zeg, ik snap hier niks van!’ zegt Marleen die nogal overrompelt was en intussen ook wel boos. ‘Ik heb namelijk geen idee waarom ik hier zit!’

‘Oké’ mevrouw Smits drukt op een knopje en pakt een papier met vragen. ‘Heb jij ooit drugs genomen?’ vraagt ze. ‘Nee!’ antwoord Marleen. ‘Waarom zou ik?’ ‘Waarom ben je naar Amerika gekomen?’ is de volgende vraag die mevrouw Smits stelt. ‘Mijn vrienden en ik gaan op vakantie naar Orlando. Maar ik kon geen week eerder vrij krijgen, dus is de rest vorige week vertrokken en kom ik een weekje later.’ Zegt Marleen. ‘Heb jij je koffer zelf ingepakt?’ vraagt mevrouw Smits. ‘Ja!’ antwoord Marleen. ‘Oké dit betekent dus dat jij verantwoordelijk bent voor wat er in jouw koffer zit. Mijn collega douaniers hebben namelijk een grote hoeveelheid cocaïne gevonden in jouw koffer. Heb jij dat in je koffer gedaan?’ vraagt mevrouw Smits.

‘Wat?!’ reageert Marleen verontwaardigt. ‘Waarom zou ik dat in mijn koffer hebben? Ik heb het nog nooit gebruikt en ik ga alleen maar naar mijn vrienden in Orlando. ‘Maar dit is jouw koffer.’ Zegt mevrouw Smits. Ze laat een foto zien met daarop een knalroze koffer met poesjes. ‘Nee dat is mijn koffer niet!’ zegt Marleen boos. ‘Dat is de koffer van een man die naast mij zat. Hij had dreadlocks en een rood mutsje. Op zijn arm had hij een tattoo met daarop ‘John Turner will always love Olivia Brown.’ Ik denk dat hij John Turner heet.’ Nog voordat ze iets kan zeggen pakt mevrouw Smits de telefoon al en geeft de naam ‘John Turner’ door.

Binnen vijf minuten zit de John Turner op de plek van Marleen. Mr Alyward en mevrouw Smits bieden hun excuses aan. Precies op tijd staat ze bij de gate en stapt in het vliegtuig richting Orlando. Dit was de raarste overstap die ze ooit gemaakt heeft.

Ontwerp door Willem Verweijen