De verloren dochter - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De verloren dochter - Mijn Kort Verhaal

Daphne Sieniek

19 jaar - Havo

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Daphne Sieniek (19 jaar)

? stemmen

De verloren dochter

Ik kijk op het bord met vertrektijden. Mijn trein vertrekt over veertien minuten. Na enig zoeken loop ik de trappen naar het juiste perron op, waar de trein al klaar staat. Ik stap in en ga op een plaats bij het raam in een vrij lege coupé zitten, net als de vorige keer.
Ik herinner me de enige keer dat ik deze reis eerder heb gemaakt nog precies.

Na mijn eindexamen had ik twee maanden door Europa gereisd. Tijdens die tour leerde ik Elise kennen. Ik was meteen verliefd op haar. Het waren heerlijke weken, die helaas veel te snel voorbij gingen.
Mijn ouders waren streng gelovig. Het duurde vijf maanden voor ik eindelijk de moed bijeen had geraapt om hen van Elise te vertellen. Mijn vader werd woedend en dreigde me het huis uit te zeten als ik niets aan mijn ‘zondige gedrag’ zou doen. Mijn moeder zat wat ineen gedoken in haar stoel te huilen en zei niets.
Mijn vader raadde me een gebedsgenezer in Eindhoven aan. Ik besloot dan maar meteen de volgende dag te gaan. Het zou toch niets opleveren. Eenmaal aangekomen op station Utrecht Centraal, waar ik moest overstappen, voelde ik me plotseling ontzettend eenzaam en kwaad. Zonder helemaal te weten wat ik deed, stapte ik in de ICE richting Frankfurt, waar Elise woonde.

De trein is inmiddels gaan rijden. Ik kijk naar buiten en denk terug aan de begrafenis van mijn vader. Ik heb al die jaren geen contact meer met hem gehad. Mijn moeder heeft me wel geschreven. Na de dienst sloeg ze haar armen om me heen. ‘Sarah, ik houd van je.’: zei ze zachtjes, en toen moesten we allebei huilen.

Na bijna vier uur stap ik uit. De zon schijnt. Elise staat op het perron op me te wachten. Samen lopen we naar huis, waar ik mijn moeder opbel. ‘Mam, ik ben weer thuis, na een hele lange reis.’

Ontwerp door Willem Verweijen