De stroppenaanslag - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De stroppenaanslag - Mijn Kort Verhaal

Evelyne De Volder

17 jaar - Aso

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Evelyne De Volder (17 jaar)

? stemmen

De stroppenaanslag

Remember remember, the fifth of November

Dagboek :

Mijn actie was bijna volledig gebaseerd op het verhaal van Guy Fawkes en de film “ V for Vendetta”. Alleen zat in dat verhaal een cruciale fout namelijk, de samenwerking. Daarom koos ik ervoor om deze actie alleen te ondernemen.

de stroppenaanslag

14:35 5-11-16

Exact 25 minuten voor de aanslag: mijn hart begint sneller te bonzen, wetende dat ik tussen dit en een half uur één van de grootste impacten op de stad Gent ooit geleverd zal hebben. Mijn familie en mijn dochtertje, waarvan ik zielsveel houd, zal ik dan moeten verlaten zodat zij samen met vele anderen een beter leven zullen leiden.

vanaf 25-09-16

Ik, een 40 jarige man die nauwelijks de eindjes aan elkaar kon knopen, besloot noodgedwongen mezelf aan te sluiten bij een extremistenorganisatie. Zij waren vastberaden om mij en minder  bedeelde families te helpen. Ik sloot mij aan met het gedacht dat ik iets positiefs aan het doen was, maar in plaats daarvan gaven ze mij de opdracht om daar iets aan te veranderen.

Extremisten van de organisatie begonnen met het plannen van een opstand, maar bleven zeer mysterieus. Terwijl dat hele proces aan de gang was en ik nog steeds niet meer wist, ging het ook in de thuissituatie bergafwaarts. Mijn vrouw en ik stonden op het punt om te scheiden en mijn dochtertje leed er het dan nog het meeste onder. Ik zag haar dag na dag magerder worden en dat is iets dat als ouder je hart breekt.

6-10-16

Die ochtend kreeg ik een anonieme sms met een tijdstip, een plaats en de naam van de organisatie. Ik wist niet hoe ze aan mijn gsm nummer kwamen, laat staan hoe ik daar moest geraken aangezien mijn auto in panne was gevallen, maar daar vond ik wel een oplossing voor. Een paar uur later kwam ik aan in een onaangename welgestelde wijk. Het huis waar ik verwacht werd, was een grote villa met witte muren en marmeren tuinbeelden. Toen ik aanbelde, deed een gewapende man bruusk de deur open. Ik werd meegesleurd naar binnen en de relatie tussen mij en de organisatie was plots helemaal veranderd. Gewapende mannen namen me mee naar een donkere kelder die rook naar dode ratten en verdorven eten. Ik werd vastgebonden en geslagen. Het enige wat ik uiteindelijk  nog kon doen was kijken en praten. Zich verzetten was geen optie meer. Daar stond hij dan, de man met de opdracht die de hele opstand zou regelen. Hij had plots een heel andere opdracht voor mij. Hij vertelde me dat ik het stadhuis van Gent en de Korenmarkt moest opblazen. Natuurlijk stribbelde ik tegen en probeerde ik duidelijk te maken dat ik dit niet wilde doen, maar hij had iets in zijn macht dat veel sterker was dan mezelf, namelijk mijn familie. Ik had echt geen keuze, ze kenden mijn zwakte. Ik was machteloos, dus deed ik wat ze van me vroegen…

21-10-16

De laatste dagen had ik volledig besteed aan het bedenken van mijn plan. Het moest waterdicht zijn. Alles moest perfect tot in de puntjes verlopen, ik had namelijk maar één kans, dus die mocht ik niet verprutsen. De organisatie gaf mij al de spullen die ik nodig had.

05-1-16 14:58

Ik had nog 2 minuten vooraleer ik het leven  van zoveel onschuldige mensen nam. Dit was het moment, ik probeerde mij zo subtiel mogelijk een weg te banen naar de Korenmarkt. Ik kon mijn ogen niet geloven, wie stond daar aan het stadhuis? Nee, nee nee! Op schoolreis, allemaal met schattige fluohesjes aan. Het was mijn dochtertje en al haar vriendinnetjes uit  haar klas, dochtertjes van mijn vrienden. Plots schoot me te binnen wat ik allemaal aan het doen was en wat voor een drama ik zou aanrichten. Ik rende terug naar de plaats waar ik alles kon besturen, de rioleringsbuis onder het gemeentehuis. Hopeloos probeerde ik mijn actie te stoppen, terwijl ik dacht aan het afscheid dat ik o zo graag nog zou willen hebben genomen, maar ik was te laat. Door mijn camera’s zag ik een grote knal die chaos veroorzaakt op het plein. Het laatste wat ik zag was één grote, verwoestende wolk vol ellende.

21-11-16

De begrafenis van mijn dochtertje is vandaag. Ik voel me slechter dan ooit. Deze mag ik niet bijwonen omdat ik niet kan. Ik zit namelijk in één van de best beveiligde gevangenissen van Europa. Degenen die mij dit aangedaan hebben, zijn gevlucht. Er is niks veranderd aan de maatschappij, maar het ergst van allemaal is dat mijn vrouw me haat en mijn vrienden me dood willen. Ik ben volgens mij momenteel één van de minst geliefde mannen in België. Elke dag belast ik mijn hersenen met dezelfde vragen, waarom? Ik hoop dat ik hier snel sterf en mijn dochtertje terug kan vinden in het hiernamaals.

 

Ontwerp door Willem Verweijen