De stap uit Depressie - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De stap uit Depressie - Mijn Kort Verhaal

Kyra Antoni

17 jaar - Vwo

5
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kyra Antoni (17 jaar)

? stemmen

De stap uit Depressie

Soms wordt ik wakker regent het op z’n hardst en wil ik niks liever dan

Minuten, uren, dagen, weken blijven liggen, mezelf verdrinken in mijn dekens terwijl ik daar maar onder de dekens blijft. Omdat er niks meer zwart ziet dan mijn leven. Vragen als waarom en hoe blijven onbeantwoord. Ik zit in een achtbaan die niet meer naar beneden kan gaan en maar blijft rond draaien. Ik wilt vechten omdat ik zo niet meer wilt zijn. En ook al ben ik moe en is elke stap te veel, ik wil verder. Het is tijd voor de overstap. De overstap naar geluk en vrede, naar liefde en plezier.

Ik ga verder. Maar hoe? Stap voor stap en steeds sneller en sneller. Ook al schop en sla ik het liefst iedereen weg ik moet met mensen praten en ze het gevoel geven dat ik er ook ben, ondanks al mijn problemen. Dit is mijn stap. En ik wil dit punt met niemand delen,  ik wil niemand pijn doen. Maar vrienden, familie, psychiaters iedereen wil mij helpen, zij willen dat ik dit stap voor stap doe.

Ik wilde niks meer doen en sprak met niemand meer. Alles werd erger, niemand begreep mij, ik voelde me alleen. Mijn muziek liet ik in de steek. Ik liet alles in de steek. Maar de mensen hielpen mij, ze steunde mij en vertrouwende mij, ze deden alles voor mij. Zij willen dat ik deze stappen zet, dat ik me beter voel. Ze geven om mij.

Maar telkens toen het beter ging, kwam er pijn doorheen. God wilde me niet beter hebben. Ik ben gewoon mislukt. Ik leerde mijzelf kennen en ging weer dingen doen. Ik gaf meer om mijn medemens en de stappen gingen snel. Maar ik moest soms een pauze nemen en concentreren op wat ik wel en niet kan doen.

Vooral niet opgeven. Hoe moeilijk dat ook is. Soms aan de leuke tijden denken en de rotdag laten gaan. Dan neem ik een momentje rust, een momentje voor mijzelf. Ook probeer ik nu meer te praten en dat lucht erg op. Dat is de laatste tijd makkelijker, ik merk dat het oplucht als ik mijn verhaal kwijt kan. Ik durfde eerst niet naar school te gaan ik was te futloos, geen energie en ik kon mijzelf er niet toe zetten. Stap voor stap lukte het me nu met mijn boeken in mijn tas, muziek op mijn oren en telkens dezelfde routine om toch te leren en naar school te gaan.

Het wordt voor mij elke keer een stukje makkelijker te kijken naar mijn sombere periodes omdat ik mijzelf heb geleerd hoe en wat ik kan. En de ene keer lukt het makkelijker dan de andere keer. Dus door er meer te zijn dan dat ik dacht wat ik was kan ik de overstap steeds beter maken.

Opnieuw zoeken naar warmte, naar mijzelf en naar geluk.  Opzoek naar een plaats voor mijzelf, de mooie dag en voor een zachte rust in de nacht.

Ontwerp door Willem Verweijen