de snelweg - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal de snelweg - Mijn Kort Verhaal

W.W.J.

18 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

W.W.J. (18 jaar)

? stemmen

de snelweg

Het was al laat, of vroeg, het is maar hoe je het bekijkt. Ik was aan het bellen met een Noors meisje, wat ik wel vaker deed. Al de hele vakantie voelde ik me eenzaam en ongelukkig, alhoewel ik omringd was door drie broers, twee zusjes, een vader en een moeder die allemaal om me gaven. Ik zei tegen de Noorse, Marit, dat ik maar eens naar bed ging. Het was inmiddels al vier uur en ik was ontzettend moe.

De volgende morgen stond ik op om acht uur, omdat ik een persoon ben die erg houdt van principes. Als ik later op zou staan zouden ze vragen gaan stellen, en er is niks ergers dan mensen die vragen stellen. Nieuwsgierige mensen die denken alles te (moeten) weten over mijn leven, hoe ik ben, hoe ik over dingen denk… Ik stelde me dagelijks de vraag of ik ‘bijzonder’ ben, en ik denk het antwoord op die vraag gevonden te hebben. Nee, ik ben niet bijzonder. Niemand is bijzonder. De enige problemen die ik heb zijn alledaagse puberproblemen zoals de angst voor de toekomst. Ik weet zeker dat er genoeg andere jongeren zijn met hetzelfde probleem. Feit is dat ik eenzaam was en me ongelukkig voelde. Ik besloot dat ik er niet toe deed en zou die avond nog vertrekken. Ik wilde gewoon weglopen zonder bestemming, zonder doel om te zien waar het leven me zou brengen.

Het was elf uur ’s avonds, wat betekende dat mijn moeder al in bed lag en de poort nog niet op slot gedraaid was door mijn vader, die TV aan het kijken was. Ik sloop door de achterdeur naar buiten en liep naar de poort. Zo stil mogelijk probeerde ik hem te openen, wat gelukkig lukte. Ik haalde mijn telefoon uit mijn broekzak terwijl ik bibberend van de kou mijn neus achterna liep. Ik scrolde door mijn contacten tot de ‘M’ en belde Marit om te vertellen dat ik was weggelopen. Ze reageerde niet zoals ik had gehoopt, waardoor ik wist dat ik er alleen voor zou staan. Ik hing op zonder nog wat terug te zeggen en zette mijn telefoon uit. Ik pakte mijn rugzak die ik had meegenomen en haalde er een pakje sigaretten uit. Ik had het gevonden op mijn lange weg van school naar huis toe. Ik bedacht dat dit het juiste moment te zijn om te beginnen, gezond of niet, het maakte me geen zak uit. Ik stak de sigaret aan met een aansteker van mijn moeder en begon meteen te hoesten na de eerste keer dat ik de o zo schadelijke stoffen inhaleerde, dus ik nam nog een trekje. Ik ging op een bankje zitten en rookte tot ik het min of meer onder de knie dacht te hebben. Ik voelde me opeens verschrikkelijk en begon te huilen als een klein kind. Ik smeet het pakje zo ver mogelijk van me weg en ik wist dat ik in een diep dal terecht was gekomen. Is dit de andere weg? Eenzaam op een bankje stikken in de rook van sigaretten zonder mensen die van je houden? Hoe was ik op deze manier ooit in staat mijn dromen te verwezenlijken? Ik werd gek van mezelf en alle vragen die door mijn hoofd spookten. Ik zette mijn telefoon aan en belde Marit opnieuw. Ik zei: ‘’Hi, Marit… I’m sorry…’’ maar barstte wederom in tranen uit. Ze troostte me en zei ’’it’s okay, just go home and be safe please.’’ Ik hing weer op en wist niet wat ik met mezelf aan moest. Ik was op een splitsing terechtgekomen. Overstappen op een gevaarlijk onvoorspelbaar leven vol onzekerheden, of een rustig leven leiden waarvan ik al weet hoe het zal eindigen (huisje, boompje, beestje).

Ik werd de volgende morgen wakker in mijn eigen bed van de wekker die ik om acht uur had gezet. Ik had mijn keuze gemaakt, niemand wist van mijn nachtelijke uitstapje en ik belandde weer in de dagelijkse routine, er was nu geen weg terug meer.

Nu ben ik bejaard, 89 jaar oud om precies te zijn. Iedereen die ik ken overlijdt, en ik zit te wachten tot ik aan de beurt ben. Mijn vrouw is dood, veel van mijn vrienden zijn dood, ik heb eigenlijk alleen mezelf nog, net als vroeger, en mijn kinderen en kleinkinderen die af en toe langskomen en me maar een zielige oude man vinden. Mijn leven is precies zo gegaan als ik dacht. Niemand zal me na mijn dood meer herinneren en ik heb mijn dromen niet verwezenlijkt. Ik heb niks bereikt, ik was net zoals de rest en was totaal niet uniek of bijzonder. Als ik iets aan wie dan ook mee mag geven voor ik sterf, zou ik willen adviseren dat je altijd overstapt. Overstappen betekent het zelf kiezen om de situatie te veranderen. Wanneer de weg te voorspelbaar wordt, neem de afslag. Wie weet waar het leven je brengt?

Ontwerp door Willem Verweijen