De Overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De Overstap - Mijn Kort Verhaal

Quinty Dekker

16 jaar - VWO

20
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Quinty Dekker (16 jaar)

? stemmen

De Overstap

Mark kijkt naar de grond. Tegels. Het zijn er honderden. Hij staat te wachten op de metro samen met Jack. Ze waren net met de bus naar het metrostation gegaan, Mark had geen auto en Jack woonde niet in Los Angeles. Dan doet hij opeens zijn hoofd omhoog. “Wat ga je doen als je weer in Ierland bent?” Vraagt Mark aan hem terwijl hij hard zijn best doet om een glimlach te schenken aan zijn vriend. “Ik weet het niet. Hetzelfde als altijd denk ik.” Glimlacht Jack verdrietig. Er valt een stilte tussen de twee vrienden. Jack en Mark zagen elkaar niet vaak in het echt. Ze leefden honderden kilometers van elkaar weg. Jack woonde in Ierland, waar hij al zijn hele leven had gewoond en Mark was in de loop van de tijd van Cincinnati naar L.A. verhuisd voor zijn werk. Hij haalde zijn hand door zijn roodgeverfde haar en slaakte een diepe zucht. Jack keek op en vroeg: “Is er iets mis?”. Eventjes dacht Mark de waarheid te zeggen, maar hij besloot om te gaan met een simpele: “Het gaat prima, ik ben gewoon een beetje moe.”. Jack knikte. Ze hadden inderdaad niet veel geslapen de laatste weken. Ze hadden eigenlijk alleen maar games gespeeld. Maar toch dacht Jack dat er meer achter zat dan weinig slaap. Uiteindelijk besloot hij om er niet op in te gaan en keek op zijn horloge. De metro zou er over 5 minuten zijn en het perron stond nog bijna leeg. Een tweede zucht verliet Marks mond en Jack keek op naar hem. “Weet je het zeker?” Vraagt Jack twijfelachtig. Mark draaide zijn hoofd naar zijn groenharige kameraad en besloot om te zeggen wat hij al wist vanaf de eerste keer dat hij de Ier had gezien. “Ga alsjeblieft niet weg.” Zei hij voordat hij wist dat dit de woorden waren die uit zijn mond kwamen. “Wat bedoel je?” Zei Jack, verwarring in zijn ogen. “Blijf alsjeblieft hier met mij, Seán.” Antwoorde Mark, dit keer een stuk duidelijker. “Dat is de eerste keer in jaren dat je me weer zo noemt…” Mompelt Jack. Mark schenkt Jack een halve glimlach en kijkt dan op zijn horloge. Nog 3 minuten voor de metro komt. “Het is ook de eerste keer in jaren dat ik je vertel wat ik echt denk. Seán. Toen ik je voor de eerste keer zag, viel ik voor je, ik viel zo hard en snel, dat ik de grond al had geraakt toen je je voorstelde. En daarna is het me nooit meer gelukt om die put uit te klimmen. Ik zei er nooit iets over omdat ik dacht dat jij je niet zo voelde en als je me had afgewezen dan was er een vriendschap verpest en een droom voorbij.” Legde Mark uit. Jack was even stil terwijl hij al deze nieuwe informatie verwerkte. “Ik.. Ik denk dat er dan een droom voorbij is. Maar er begint ook een nieuwe. Je ogen glimlachten mee met je mond de eerste keer dat ik je zag. Ik had dat nog nooit gezien, een sprankel die niet te stoppen was. Ik geloofde niet in liefde op het eerste gezicht, maar ik denk dat ik naar mijn hart moet luisteren hier. Niet naar mijn brein.” Zei Jack, een liefdevolle blik op zijn gezicht. Mark keek terug, een blije expressie was te zien op zijn gezicht. “Dus wat zeg je? Blijf je hier? Met mij?” Vraagt Mark hoopvol. “Ja.” Was alles wat Jack zei voordat hij zijn lippen op die van Mark zette. Na de kus kijkt Jack op zijn horloge. Nog 1 minuut voordat de metro komt. Maar de twee geliefden draaien zich om en lopen richting de bushalte.

Jaren later vraagt Mark Jack ten huwelijk op datzelfde perron waar ze wachtend op hun overstap hun leven samen waren begonnen.

Ontwerp door Willem Verweijen