de overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal de overstap - Mijn Kort Verhaal

Romy v. Ham

21 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Romy v. Ham (21 jaar)

? stemmen

de overstap

De wind blies door haar haren en regendruppels kwamen neer op haar gezicht. Kyra keek naar de donkere wolken, zo te zien zou dit weer nog enige tijd aanhouden. Maar dat maakte haar niet uit, niets maakte nog uit. Na vandaag zou het toch ophouden. Kyra liep terug van haar balkon haar slaapkamer in. Ze keek naar haar bed, het lag er nog steeds zo bij als de huishoudster het had achtergelaten. De kussen netjes langs elkaar en de dekbedden gespreid, geen kreukje te zien. Ze keek naar haar deur. Twee uur geleden had haar vader daar nog gestaan, om haar een goede nachtrust toe te wensen. Nu was het al weer 01.00 uur ’s nachts. Het kwam steeds vaker voor dat haar vader nog even kwam kijken hoe het met zijn dochter ging. Vroeger echter niet, toen was het zijn vrouw die de taak op haar nam. Kyra dacht terug aan haar moeder. Hoe ze altijd met haar knus in bed kon liggen, pratend over van alles en niets. Of hoe haar moeder de Kyra’s haren invlocht voor het slapen gaan. Haar moeder kon de mooiste vlechten maken van allemaal, vond Kyra. Maar dat was verleden tijd. Haar moeder was een sterke vrouw geweest, maar de ziekte die haar het leven ontnomen had,  was sterker. Het was nu twee maanden geleden dat Kyra haar moeder had zien sterven, de laatste adem had zien uitblazen. Twee volle maanden, maar de pijn voelde nog even vers als de dag van gisteren. Er rolde een traan over Kyra’s wang. Kyra kon niet zonder haar moeder, wou niet zonder haar moeder. Ze was pas 18 jaar, veel te jong om je moeder te begraven vond ze. En toch had ze het moeten doen.

Kyra liep terug naar buiten en ging op de rand van het balkon zitten. Ze keek naar de hemel en dacht na over het leven. Ze voelde zich eenzaam zonder haar moeder. Voor haar gevoel had ze niemand meer. Vrienden had Kyra nooit veel gehad, maar wat had ze dan verwacht. Met haar paars geverfde haar en fel oranje gelakte nagels had ze niet een al te beste eerste indruk van zichzelf gegeven op de katholiek school waar ze momenteel heen ging. En haar vader, die kon stikken als hij wilde. Kyra kon hem niet uitstaan sinds de dag dat ze achter de verhouding tussen hem en het kamermeisje was gekomen. Nee, Kyra was alleen op deze wereld. ze sloot haar ogen om de tranen die achter haar ogen prikten weg te duwen. Hoewel haar gezicht al nat van de regen was, wou ze niet huilen. Ze opende haar ogen weer en keek naar onderen. Ze zat op de derde verdieping, iets wat ze een lange tijd vreselijk had gevonden, nu leek het echter een groot voordeel te hebben. Nog een laatste keer keek Kyra omhoog, naar de sterren. Zou haar moeder daarboven zitten en op haar wachten? Haar moeder had op haar sterfbed tegen haar dochter gezegd, dat hun wegen weer zouden kruisen als haar lichaam daar klaar voor was. Als haar lichaam zou overstappen van leven naar dood. Het lichaam van Kyra mocht dan niet klaar zijn, Kyra zelf wel, vond ze. Het was voorbij. Ze zou terug gaan naar haar moeder, terug kunnen wegkruipen in haar armen.

Kyra sprong. Je zou niet geloven hoeveel gedachtes er op zo’n korte tijd door je hoofd konden gaan en toch dacht Kyra alleen aan haar moeder. Nooit ging die gedachte weg uit haar hoofd. Het beeld van de beeldschone vrouw bleef ze voor zich houden. Net zolang de klap volgde, het beeld van haar moeder vervaagde en alles zwart werd.

Ontwerp door Willem Verweijen