De Overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De Overstap - Mijn Kort Verhaal

Ted Prost

17 jaar - VWO

159
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Ted Prost (17 jaar)

? stemmen

De Overstap

De Overstap

 

Proloog

Het feit dat ik dit verhaal begin met een feitje wil al het een en ander beloven voor wat zal volgen. Of het betreffende resultaat dan ook universeel gezien zal worden als “goed” of, zoals men dat ook fraai kan verwoorden, “toppie voor elkaar” hangt nog af van datgene dat ik in de komende uren op papier zal zetten. Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw benul wat deze zaken voor jou, de lezer die al fronsend met twijfelende en wellicht sceptische ogen naar dit stuk papier zit te kijken met een verse bak koffie binnen handbereik, nou eigenlijk voor belang zijn. Voor mij zijn ze echter wel van cruciaal belang aangezien ik zojuist de moeite heb genomen het voor je op te schrijven. Bof jij even. Ik vind het vreselijk zo om mijn punt heen te moeten draaien maar toch vind ik het belangrijk even te melden dat dit verhaal met name correspondeert met de werkelijkheid. Dit wil natuurlijk ook zeggen dat het losjes is aangedikt en hier en daar wat fraaier is gemaakt dan het daadwerkelijk is. Dit is gedaan om jou, nog steeds de lezer, enig genot te geven van sensatie en sappige verhalen. Nu ben ik klaar.

Ik walg van mijn daden. Ik ben nooit een moeilijk persoon geweest als het gaat om het vermaken van mijzelf. Dat zou ook wel moeten na een jeugd als enig kind en een vader die besloot zijn vrouw en enige zoon in te ruilen voor een aanzienlijk mislukte carrière in de kunst. Hiermee zeg ik niet per definitie dat hij slecht was in zijn vak, daar niet van. Ik wil enkel zeggen dat mijn vader een kortzichtige domme boer was die zijn gemiddelde leven heeft ingewisseld voor een schot in het donker. Dit is een van de redenen waarom ik werkelijk verzot ben op die speelautomaten op de kermis. Op de een of andere manier herinnert het concept van doelloos geld over de balk smijten in combinatie met het verliezen van kapitalen mij altijd aan vaderlief. Nu moet je niet verwachten dat we het voorheen al breed hadden want het gebrek aan die zalige poen heeft altijd al als een achtergrondruis meegespeeld. Een uiterst nare en storende achtergrondruis. Ondanks het feit dat mijn moeder een sterk en onafhankelijk figuur is die buiten ons magere budgetje mij toch een fantastische jeugd heeft weten te geven en die samen met haar herinneringen ook de beruchte “kunst”pruttel van mijn vader bij het grofvuil heeft gezet, was ik er vrij zeker van dat er ergens nog zo’n afgrijselijk ding te vinden moest zijn bij ons in huis.

 

Hier nader ik nu eindelijk mijn punt, beste lezer! Ik heb diepe respect voor mijn moeder en haar rol in mijn leven maar naast liefde en zorgzaamheid kwamen wraakgevoelens en degelijk gekoesterd wrok op zijn tijd ook nog eens naar boven drijven. Zo kwam ze ook op het lumineuze idee om het schilderij van mijn vader, een optische migraine aan felle kleuren en abstracte vormen die de omtrek van wat leek op een menselijk hoofd sierden, te taxeren bij een kunstkenner, een vriend van mijn moeders kaartclub, om vervolgens mijn vader belachelijk te maken met de getaxeerde “waarde” van zijn befaamde kunst. Dat leek ons nog eens een puik plan, we zouden hem leren. Maar nadat we dat bonte tafereel dat mijn oudeheer “De Overstap” scheen te noemen, hebben laten taxeren, heb ik nooit meer getwijfeld aan het talent van mijn vader. Want warempel, die schildering bleek zowaar meer waard te zijn dan wij beiden durfden te dromen. Even voor de goede orde, ik ga niet met bedragen smijten aangezien ik daarmee enkel tuig naar mijn huis toe zal lokken. Neem van mij maar aan dat je daar van niet in een Fiat Multipla hoeft te rijden. Wat ik overigens best een prima auto vind, begrijp me niet verkeerd. Ik gunde mijn moeder deze smak geld enorm maar zoals bij elk sappig verhaal zaten er enkele haken en ogen aan.

 

Je raadt het al. De man die ik in geen jaren meer heb gezien, heeft lucht gekregen van deze recente ontwikkelingen en wilde flappen zien. Voor mijn gevoel ben ik zelf een redelijk persoon en ben ik prima in staat enige beslissingen te maken die door de beugel zouden kunnen als “rationeel”. Mijn vader de kunstenaar heeft dit schilderij gemaakt, geen twijfel mogelijk, maar iemand die de afgelopen jaren in geen velden of wegen te bekennen is geweest, heeft in mijn ogen geen aanspraak op dit geld. Mijn moeder is goed voor mij geweest en ik gun haar dit bedrag met heel mijn hart dus heb ik gedaan wat het meest voor de hand lag. Namelijk het voorzichtig wegvijlen van alle signaturen en sporen van mijn vader achterop het doek. Geloof het of niet, aan de hand van zijn vreselijke handschrift durf ik met zekerheid te zeggen dat het een enorme verbetering was. Zojuist heb ik door het breken van eigen principes de aanspraak van mijn vader letterlijk en figuurlijk weg gevijld en mijn eigen aanspraak er met een mooi kwastje opgezet. “De Overstap”, wat een grap. Ik heb door mijn vader een hak te zetten mijn moeder zojuist verzekerd van een betere financiële toekomst.

 

Mij resteert echter een vraag, maakt deze mentale “overstap” (ik begin mij ondertussen echt te ergeren aan deze walgelijke naam) mij een slecht persoon? De aap is uit de mouw, ik ben een oplichter. Wellicht is de uit schuldgevoel ontstane drang de reden geweest om mijn gedachten te delen met jou, de lezer die nog steeds aan het lezen is. We kunnen onszelf nu misschien wel een bescheiden extra kwartiertje onder de douche of een worstenbroodje elke vrijdagavond veroorloven, maar tegen welke prijs? Ik moet uitkijken dat ik niet ga kotsen van mijzelf door het cliché dat ik nu heel klef aan dit verhaal ga plakken maar ik begin oprecht te geloven dat geld inderdaad niet gelukkig maakt nu ik mijn eigen principes uit noodweer heb moeten verloochenen.

 

Dat was alles. Ik zal nu stoppen met het verdoen van je kostbare tijd.

Zoals ik eerder al zei, ben ik ronduit uitstekend in het vermaken van mijzelf.

 

  • Anoniem

 

 

 

 

 

“De Overstap” van Ted Prost.

Ontwerp door Willem Verweijen