Het onvermijdelijke - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het onvermijdelijke - Mijn Kort Verhaal

Marjolein Nieuwdorp

18 jaar - Havo

389
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Marjolein Nieuwdorp (18 jaar)

? stemmen

Het onvermijdelijke

“Hoe kan je van iemand houden terwijl je niet eens van jezelf houdt?”, die vraag echode telkens in mijn hoofd als ik naar haar keek, maar toch was ik degene die de eerste stap zette. Het moment dat zij mijn affectie beantwoordde gaf mij een gevoel van euforie, maar telkens had ik het gevoel dat ik droomde. De situatie waarin ik was beland had ik voor iedereen verborgen weten te houden, het was een moeilijke keus, maar ik moest wel. Niemand mocht weten wie ik was, maar nu zij niet meer bestond was alles een groot, zwart gat. Op het moment dat ik het nieuws te horen kreeg werd de kaars in mijn hoofd gedoofd; de kaars waar wij vroeger omheen dansten en onze schaduwen één waren. Maar nu was het pikkedonker, overal waar ik keek was er leegte en toen ik mijn hand ophief om de duisternis te begroeten werd ik overweldigd door een maar al te bekend gevoel. Dat gevoel dat je in het donker tast was iets wat ik mijn hele leven lang al deed, zoekend naar een uitweg, zoekend naar antwoorden. Mijn situatie was net een soort wip, ik zat vast tussen twee werelden, niet wetende wat ik zelf wilde. Het was alsof ik vast zat in een spinnenweb en ik twee keuzes had: vechten of doodgaan. Ik wrong mezelf in alle bochten om te overleven en het enige wat ik wilde is herenigd zijn met haar. Mijn leven was geconsumeerd door chaos maar voor een tijdje voelde ik me vredig terwijl ik met de consequenties van haar keuze leefde. Het was alsof ik leefde in een wereld des vergetelheid en dat kan ook wel kloppen. Alle documenten lagen verspreid op de grond en zaten niet meer keurig gesorteerd in hun mapje. In alle wanhoop probeerde ik alle herinneringen aan haar te vernietigen, maar tevergeefs. Het was alsof ik naar een speld in een hooiberg zocht, overal zag ik herinneringen of momenten van ons. Het was niet altijd zo geweest, gelukkig maar. Nee… ik had ooit een normaal leven waar ik mezelf in mijn notendop verstopte met mijn masker op. Van buiten lachte ik maar van binnen huilde ik. Toch was ik gelukkig. Alles was normaal totdat de leegte die mij omringde verdween. Ik had iemand ontmoet die alle barrières om mij heen doorbrak en ik zwom niet meer in het meer des eenzaamheid. Mijn leven werd compleet op de kop gezet en werd een hels avontuur. Telkens als ik in de spiegel keek zag ik hoe erg ik veranderd was; van een sociaal muurbloempje naar een vooral zelfverzekerd iemand. Bij alles wat wij deden vertelde ze mij dat er voor alles een eerste keer was. Het moment dat ik ervoor koos om verliefd op haar te worden betekende voor mij dat ik alles toe liet zolang zij er maar voor mij was. De consequenties van de eindeloze dingen die wij deden accepteerde ik, maar die terugslag niet, dat had niemand kunnen verwachten. Terug bij af was ik.

“Nu ben ik hier weer” dacht ik, mijn benen trilde en ik bezweek onder alle druk. Het rijk dat wij hadden gebouwd stortte ineen en ik was het enige ‘onderdeel’ dat nog deels overeind stond. Alles voelde zwaarder aan, alles deed pijn en alles leek zo ver weg. Haar naam was met geweld in mijn hart gekerfd, het was alsof er een deel van mij was weggenomen en de controle over mezelf was weg. Er heerste chaos binnen in mij, gevoed door uitzinnigheid en gevolgd door angst. De structuur, de orde, de stabiliteit, alles was weg. Ik viel in een eindeloos zwart gat en ik had niks om me aan vast te houden.

“Een antiheld, dat ben jij”, had mijn moeder gezegd. De enige richting in mijn leven was zij, maar zonder haar functioneerde ik niet meer. Die twee tandwielen draaiden niet meer en het pad dat eerst zo duidelijk voor me lag was onder mijn voeten weggevallen. De beelden van ons bleven in mijn hoofd hangen, onze stemmen echode in mijn hoofd, maar het allerergste was dat zij in mijn hoofd bleef. Ze wilde maar niet weg, ik wilde ook niet dat ze wegging. Zonder afscheid was ze ‘weggegaan’. Onze plannen voor de toekomst waren voor mijn neus kapot gegaan. Er was maar één woord veranderd en het is een compleet ander verhaal geworden. Wat kon ik eraan doen? Ik hield van iemand die niet van zichzelf hield en dat deed niet alleen mij zeer maar ook haar. Hoe had ik dat niet kunnen zien? Er waren zelfs momenten dat ik aan ons twijfelde en op dat zulk momenten werd ze woedend op me. Ze schudde me dan door elkaar en riep dingen die ik nooit verstond aangezien ik continu verdwaald raakte in haar prachtige, blauwe ogen. Hoe boos ze ook was, haar ogen lichtten altijd op als ze in de mijne keek. Het lukte haar om niet alleen fysiek maar ook mentaal aanwezig te zijn. Samen renden we rondjes in elkaars hoofd en we sprongen samen over ieder obstakel. Uiteindelijk realiseerde ik me na een lange tijd iets: wij waren twee unieke personen, uit twee verschillende werelden. Het onvermijdelijke stond gewoon op ons te wachten en dat wist ik dondersgoed maar toch koos ik voor haar.

En nu? Nu accepteer ik mijn lot, mijn keuzes… en zo verwelkomt de vergetelheid mij met open armen.

Ontwerp door Willem Verweijen