De Overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De Overstap - Mijn Kort Verhaal

Anne

16 jaar - Gymnasium

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anne (16 jaar)

? stemmen

De Overstap

Elke dag was hij er.
Hij stond daar maar, alsof hij wachtte.
Er kwam niemand, en het duurde een tijdje voordat ik doorhad waarom.
Ik was de enige die hem kon zien.
Mijn vriend kwam laatst de kamer binnenlopen en vroeg waar ik naar keek.
Ik antwoordde: “Die man die over het water kijkt.”
Maar hij verzekerde mij dat er niemand in de tuin stond.

Hij fascineerde me.
Hij straalde een bepaald soort rust uit die tegenwoordig niemand meer had.
Hoe kon een mens zo kalm, zo stíl zijn?
Steeds vaker keek ik naar hem, probeerde ik die rust te vinden.
Het kalmeerde me, en ik voelde me zorgeloos als ik verder ging met mijn leven.
Het was alsof ik in een trance was.
Voor alle problemen was een oplossing te zijn als je het bekeek met die kalmte.

Op een dag liep ik naar hem toe, gedeeltelijk nog in die trance.
Toen ik hem vroeg waar hij op wachtte, antwoordde hij:
“Ik wachtte op jou, kind”
Van dichtbij was de kalmte nog sterker, ik baadde er in.
Ik voelde me aangetrokken tot hem.
Ik wilde hier blijven staan, kijkend naar het water.
Voor eeuwig.

“Waarom wachtte je op me?”
“Waarom kunnen de anderen je niet zien?”
“Waar kijk je naar?”
Hij beantwoordde mijn vragen met een stilte.
Maar ik had ook geen woorden nodig.
Hier zijn was genoeg.

Ik weet niet hoelang we daar stonden,
maar het maakte niet meer uit.
De wereld om ons heen vervaagde, leek niet meer te bestaan.
Het was alleen ik
Hij
Het water
En de rust.

Na een tijd die zowel seconden als eeuwen had kunnen duren, sprak hij.
“Kom, dan maken we de Overstap.”
Ik had de woorden nog nooit gehoord, maar ik wist wat hij bedoelde.
Ik ging naar huis.
“Bedankt,” zei ik,
“Bedankt voor het leven.”

Ik lachte naar de dood.
Hij lachte terug.

Ontwerp door Willem Verweijen