De koelkast - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De koelkast - Mijn Kort Verhaal

Anastasija Polishchuk

18 jaar - Aso

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anastasija Polishchuk (18 jaar)

? stemmen

De koelkast

Ik werd wakker door wat was mijn eigen stank, of de stank van het appartement waar ik me in bevond. Ergens in de verte hoorde ik een trein vertrekken op het moment dat ik mijn ogen opendeed. Ik had al een week niet meer gedoucht en opruimen kwam er ook niet van. Het pas gelegde laminaat was bedekt door een even laagje stof, vlekken zorgden ervoor dat de witte muren niet meer wit waren en de vuile vaat vulde de wasbak in de keuken. Hij was al een week weg. Ik herinner me de laatste keer dat ik hem zag alsof het gisteren was. 7 dagen. Mijn zintuigen waren scherper dan ze ooit waren geweest. 168 uur. Zijn stem spookte door mijn hoofd. 10.080 minuten. Ik heb zijn beeld maar 13 keer in de deuropening verbeeld vandaag. 604.800 seconden. Elke seconde drong tot mij door alsof er met een naald in mijn gevoelige plekjes werd geprikt. Ik snapte niet waarom ik hem miste. De reden kon niet tot mij doordringen. Blijkt dat in al die jaren waarin hij niet alleen mijn lichaam maar ook mijn ziel tormenteerde, ik toch momenten van geluk heb beleefd. Elke keer dat ik hoorde dat de secondewijzer van mijn horloge (wat ik van hem had gekregen) een sprongetje verder maakte, ┬áklonk het als een kerk die aangaf dat er weer een uur voorbij was gegaan. Ik wist niet hoe ik verder moest toen hij er was, maar sinds hij weg is ben ik nog radelozer. Ziekelijke gedachtes spoken door mijn hoofd en ik snap dat het zo niet verder kan gaan. Ik had het gevoel dat ik veel te lang op een trein zat waarvan ik de precieze bestemming niet kende, maar wist dat, waar hij ook naartoe ging, ik er niet heen wilde. De trein stond stil op het station. Ik had een keuze. Ik kreeg de mogelijkheid om alles te veranderen, om over te stappen. Maar waarom? Wat is het nut? Ik wilde overstappen, geloof me. Ik wilde weg van deze baan en een andere weg opgaan, maar telkens wanneer ik uit wou stappen, gingen de deuren voor mijn neus dicht. Het was alsof iets, misschien was het mijn onderbewustzijn, waarschijnlijk mijn schuldgevoel, mij niet verder liet gaan. Onderweg naar de keuken, waar de stank het ergst was, stapte ik met mijn sokken in iets nats en plakkerig. Mijn sokken waren niet meer hun oorspronkelijke kleur. Hoe dichter ik de keuken naderde, hoe erger de stank werd. Weer een keuze die toegevoegd werd aan het lijstje met slechte beslissingen die ik in mijn leven heb gemaakt. Misschien had ik zijn lichaam toch in de koelkast moeten bewaren…

Ontwerp door Willem Verweijen