de brief uit Turkije - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal de brief uit Turkije - Mijn Kort Verhaal

Annelie Spruit

14 jaar - vwo

4
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Annelie Spruit (14 jaar)

? stemmen

de brief uit Turkije

Ik ben Tina, welk beeld heb je nu voor je van mij? Hoe zie ik eruit? Voor jou ben ik waarschijnlijk een 13-jarig meisje met donkerblond haar, blauwe ogen bedekt met een laag make up en iemand die naveltruitjes draagt. Nou, nee dus. Ik ben een Marokkaans meisje met een hoofddoek, zonder een mobieltje en 19 jaar oud. Het komt wel eens voor dat ik word gediscrimineerd en dat mensen me na roepen, het gebeurt weleens dat mijn vader begint over mijn neef die mijn huwelijkskandidaat zou moeten voorstellen, maar het komt zelden voor wat vandaag is gebeurt; er is een brief gekomen van de familie in Turkije. Vroeger gingen die brieven over onze vakantie naar Turkije, feesten en vrij normale dingen. Nu was het anders, héél anders! De ruikend-naar-Turkije-brief viel op de deurmat en zoals gewoonlijk raakte mijn vader hem op. Zijn gezicht betrok toen hij het handschrift van oom Youssef herkende en trok zich met de brief terug in zijn werkkamer. Pas s’avonds kreeg ik te horen wat er in de ruikend-naar-Turkije-brief stond. Mijn familie ging er vanuit dat ik binnen een half jaar met mijn neef zou trouwen, een ‘man’ van 32 jaar oud! Mijn vader stemde toe, ik kon er niet onderuit… Maar het ergste kwam nog, de familie wou dat ik bij hun, ín Turkije zou intrekken en daar mijn ‘toekomst’ zou voortzetten. voor mijn ogen begon het te draaien en het werd zwart voor mijn ogen, toen wist ik niets meer.

Ik werd wakker in mijn eigen bed, op de kamer die ik met mijn zusjes deelde. Op het eerste moment was alles nog normaal, wist ik even niet meer wat er zojuist was gebeurt, op het andere kwam alles weer naar boven en heerste de paniek over mijn lichaam. Ik kneep mijn ogen dicht en probeerde te slapen, zodat ik éven alles zou vergeten. Pas na een paar uur woelen viel de duisternis in.

4 maanden later

Oké, even rustig ademhalen, het zou allemaal goed komen. Zo haalde ik mijzelf over om in de trein te stappen van Utrecht Station naar Ankara, Turkije. Ik bemachtigde een plaats bij het raam en kon het nog net opbrengen om mijn hand op te heffen en naar mijn vader, die buiten stond, te zwaaien. Ik zou naar Turkije gaan, in m’n uppie. De rest van mijn familie, mijn zusjes en ouders zouden na twee weken volgen om bij de bruiloft te zijn. Ik zag er enorm tegen op, maar ik moest, ik kon niet anders…

Maar wat ik toen gedaan heb weet ik nog heel goed, ik ben uitgestapt, niet bij Ankara, maar al in Oostenrijk, ik kon niet nadenken, ik was in trans. Maar ik moést uitstappen, ik moést weg. Na afloop bleek dat het de beste beslissing was die ik in mijn leven zou nemen. Ik stapte over op een trein naar Salzburg en reed zwart, iets wat ik in mijn leven nog niet had gedaan. Pas toen ik uitstapte besefte ik wat ik had gedaan, iets wat in een paar minuten mijn leven had verandert, iets wat nooit geaccepteerd zou worden door mijn familie, ik kon niet meer terug!

Ik reserveerde een kamer in een oud, goedkoop hotel en at een frietje in een snackbar. Uit wanhoop bleef ik weken in Salzburg en betaalde alles met mijn opgespaarde zakgeld, wat ik elke dag zag verminderen. Ik merkte dat ik steeds vaker naar de snackbar ging, niet voor het eten, maar voor een jongen die daar werkte, Heinz. De vonk was ook bij hem overgesprongen, we kregen verkering en ik vertelde hem alles. Mijn leven, mijn reis en mijn bangheid, ik kon alles bij hem kwijt en wonderbaarlijk genoeg kon ik bij hem, in zijn flatje trekken.

4 jaar later

Heinz werkte misschien wel in de snackbar, dat betekende niet dat hij geen toekomst had, het was slechts een bijbaantje zodat hij zij studie voor rechten kon betalen.  Toen hij afstudeerde kon hij bijna gelijk aan de slag bij de rechtbank. We trouwden en kregen 2 kinderen. We hadden een gelukkig leven maar door de jaren heen begonnen mijn schuldgevoelens zich op te stapelen. Via een opsporingsbureau kreeg ik het nummer van mijn jongere zusje Lèila en belde haar na veel overwegingen met knikkende kniën en zweethanden op. Hij ging drie keer over, vier keer, vijf keer, ik hoorde wat gekraak, voetstappen en een plof. Ik fluisterde: “Ik ben het, je zus”. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Ik hoorde een snik, en: “Tina? ben jij dat???”

 

Ontwerp door Willem Verweijen