De aanslag - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De aanslag - Mijn Kort Verhaal

robin

48 jaar - aso

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

robin (48 jaar)

? stemmen

De aanslag

De Aanslag

 

Mijn dochter Cate probeerde me een laatste keer tegen te houden, dit was al de zoveelste keer. Ik zei, ‘Het moet gebeuren, Cate. Deze dag wordt het begin van het einde, de dag waarop alles zal veranderen. Ze hebben mama en zowat de hele familie van ons afgepakt en dat kan ik niet zomaar negeren.’ ‘Aan mama’s dood kan je niets meer veranderen.’ zei Cate. Ik heb deze zin zo goed als genegeerd en ben zonder vaarwel te zeggen in mijn auto gestapt. Ik startte de auto en keek voor de misschien laatste keer naar ons huis. Ik zag daar Cate achter de auto aanlopen met tranen in haar ogen. Ik wou me niet laten ompraten en reed door. Ik zou en moest het doen.

Nu reed ik naar mijn loft in de korenmarkt om de laatste puntjes op de i te zetten. Daarna vertrok ik naar Brussel, een lange tocht waar ik veel nadacht. 21 Oktober 2016, de datum waarop het parlement een jaarlijkse bijeenkomst heeft. Nog een dikke twee uur en alles zou gebeuren. Ik heb er zoveel voor gedaan. De beelden van vijf jaar voorbereidingswerk spookten door me heen. Heb alles gedaan wat ik kon: badges nagemaakt, kaartjes vervalst, wapens gekocht en explosieven gemaakt. Alles om wraak te nemen op die

smeerlappen. Alles verliep goed tot ik plots mijn gsm hoorde afgaan. Een onbekend nummer belde me. Ik nam op en hoor Cate met een bange stem iets fluisteren.

 

“Papa, help… Ze weten alles… Ze kennen je plannen… Ze zijn je loft binnengebroken en probeerden je te vermoorden…  ze hebben alles overhoop gehaald. Ze hebben mij gegijzeld en meegenomen en zit nu in de koffer. Help me!”

“Wie zijn ze? Wat ben je allemaal aan het zeggen?“

“De mensen die mama hebben vermoord!”

“Wat?! waar ben je?!”

“Ik zit in de kofferbak, ik heb pijn. Papa help me!”

“Probeer te kalmeren. Hoor je iets? Kan je afleiden waar je bent?”

“Ik hoor veel mensen en verkeer. Ik denk dat ik de stad ben.”

“Je moet heel goed naar me luisteren, ik wil dat je zeer aandachtig naar me luistert. Kijk om je heen misschien ligt er iets scherps.”

“Neen, ik zie niets papa, je moet me helpen, ik ben zo bang!“

“Ok, weet je nog toen ik je dat horloge gaf voor je 10de verjaardag?”

“Ja?”

“Heb je die nu aan?”

“ja? Waarom?”

“Oke, aan de zijkant van je horloge zit een kroon. Ik wil dat je deze er uittrekt. Heb je dat gedaan?”

“Ja, wat nu?”

“Hoe lang is die ongeveer?”

“Ongeveer anderhalve centimeter.”

“Perfect! Je moet wachten tot je stilstaat en en veel mensen hoort, als je dat hoort dan moet je de kroon in het midden van de koffer duwen en de koffer zal opengaan. Als dat je lukt wil ik dat je de mensenmassa in loopt!”

“Oke! We staan stil!”

“Doe het!”

Ik hoorde niets meer, dus legde af hopende dat alles zou goed komen, hopende dat ze niet hetzelfde zouden doen met Cate als ze hebben gedaan met m’n vrouw. De beelden van vroeger schoten me weer te binnen. De beelden waar ze werd afgemaakt, werd gemarteld door die zwijnen. Ik weet het nog goed, 4 juni 2009. Ze zat weer aan de keukentafel, zoals elke avond. Tot opeens een aantal, tot toen nog vreemde mannen binnenkwamen. De mannen sloegen me bewusteloos en bonden Kathleen vast. Ik was bewusteloos maar hoorde nog alles. Het was alsof ik gevangen zat in m’n eigen lichaam. Ik hoorde geroep en getier, maar kon er niets aan doen. Een man maakte me wakker, ik was vastgebonden en zat recht tegenover mijn vrouw. Ze lieten me gewoon toekijken hoe ze mijn vrouw verminkten, toetakelden, martelden. Het was verschrikkelijk. Een marteldoos die mijn vrouw zo goed als vermoord heeft. Als ze zo goed als dood was gingen ze weg. Ik was nog altijd vastgebonden, ik kon niets doen, ik voelde me zo machteloos. Ze bloedde langzaam aan dood recht voor mijn ogen. Ik voelde me zo schuldig. Het was allemaal door mij. Ik had de informatie om hen te verraden nooit mogen doorgeven. Ze willen wraak en het is hen gelukt, maar ik wil ook wraak.

Maar eerst moest ik Cate gaan opzoeken en belde haar weer op. Ik belde een keer, twee keer,…

 

Ontwerp door Willem Verweijen