Crash - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Crash - Mijn Kort Verhaal

Anne Swinkels

18 jaar - VWO

6
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anne Swinkels (18 jaar)

? stemmen

Crash

Buiten regende het. Ze rende de roltrap af richting het perron. De trein stond al klaar en de conducteur blies op zijn fluitje toen Laura van de roltrap af stormde. ‘Nu niet weer mijn overstap missen’ zei ze hardop. Vijfentwintig minuten geleden was ze net te laat en dat wilde ze nu niet weer. Nog net op tijd sprong ze in de trein. Ze ging voorin zitten, in een eerste klas coupé en viel in slaap.

Hij was nu al 25 jaar machinist. Nog nooit had hij moeten rijden terwijl het zo hard regende. Het zicht was minimaal en de ruitenwissers draaide overuren. Pieter dacht aan zijn zoontje en dochtertje van 5 die zich druk maakte over de stoomboot van Sinterklaas. Ze waren bang dat de stoomboot zou vergaan met alle Pieten en de Sint erop, maar hij had hele andere zorgen.

Ter hoogte van Utrecht opende Laura haar ogen. De trein reed langs een weiland waar alle koeien dicht bij elkaar stonden. ‘Dat belooft nóg meer regen’ dacht ze. Ze dacht aan wat ze op het station in een flits voorbij had zien komen: drie vertraagde en twee geannuleerde treinen. Het openbaar vervoer was ook altijd een puinhoop, al kon ze met dit weer wel enig begrip opbrengen voor de NS. Het regende nu al drie dagen aan een stuk en de voorspellingen voor komende week waren niet veel beter, maar de komende uren had ze er nog geen last van. Brussel was nog ver.

Ze was op weg naar haar Oma. Haar Oma was ernstig ziek en de verwachtingen waren dat ze snel zou overlijden. Omdat Laura toch een weekje vakantie had, had ze besloten naar haar Oma te gaan. Ze hoopte dat ze op tijd zou komen, want anders zou ze zichzelf nooit vergeven dat ze die eerste trein had miste. Om haar tijd te doden pakte ze een boek uit haar tas, INFERNO van Dan Brown, en begon te lezen.

Hoe verder ze naar het zuiden reden, hoe harder het begon te regenen. Pieter had er moeite mee om de seinen te zien. Zijn gedachte dwaalde af naar zijn kinderen en toen zag hij het. Recht op hen af kwam een trein aangereden op volle snelheid zo te zien. In een reflex stak Pieter zijn arm uit en trok aan de noodrem. De trein minderde vaart en stond binnen no time stil. Het was te laat. Nog voor Pieter de cockpit uit kon rennen reed de andere trein met volle vaart op hen in.

Laura schrok op toen ze voelde dat de trein in een keer ontzettend hard remde. ‘Dit kan niets goeds betekenen’ dacht ze toen de trein binnen een paar seconden stil stond. Toen hoorde ze een dreun. De stoelen begonnen te trillen en een de wereld leek in te storten. Alles draaide om Laura heen en een immense hitte bereikte haar, er was brand uitgebroken.

Al snel voelde Pieter ontzettende warmte in zijn gezicht. Hij probeerde op te staan maar toen realiseerde hij zich dat hij zijn benen niet meer voelde. Pieter dacht aan zijn kinderen en aan Sinterklaas. Hij dacht aan zwarte pieten, cadeautjes en kerstmis. De eerste sneeuw, de lente en daarna dacht hij aan niets meer.

Laura zag mensen op de grond liggen toen ze zich een weg baande naar een deur. Ze probeerde mensen mee te nemen maar ze had geen kracht. Ze strompelde naar buiten en ging op het spoor zitten. Ze zag iets wat een trein was geweest en in de verte hoorde ze een sirene.

18-11-2016, 13:45 Demorgen.be
Vanochtend is een Vlaamse trein ter hoogte van Antwerpen frontaal op een trein van de Nederlandse Spoorwegen gebotst. Waarschijnlijk heeft een van de twee machinisten een rood sein over het hoofd gezien. Nadat de hulpverleners snel waren gearriveerd, is iedereen uit de trein gered. Een zwaar gewonde is naar het ziekenhuis gebracht, maar is buiten levensgevaar.

Ontwerp door Willem Verweijen