Bedenkingen van de onverschillige - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Bedenkingen van de onverschillige - Mijn Kort Verhaal

Tom Grisez

18 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Tom Grisez (18 jaar)

? stemmen

Bedenkingen van de onverschillige

Geen dag gaat voorbij of de wereld staat stil. Staat stil bij de zoveelste gestorven beroemdheid, de zoveelste uiting van racisme, de zoveelste aanslag. Zoveel dingen om bij stil te staan dat er geen andere keuze is dan doorlopen, omdat anders uw tenen bevriezen en uw benen het begeven. Slechts het monotone geklop van schoenzolen op een betonnen vloer houdt een mens stabiel.

Wat scheelt eraan, kinneke? Is uw moeder gedood? Viel daar zo plots een granaat in haar schoot? Wat scheelt eraan, kinneke, dat het zo is verlopen? De wereld schreit niet, dus waarom laat gij uw tranen lopen? Is het niet makkelijker de dagen over u heen te laten vloeien gelijk de stenen doen met de beek? Gelijk de vertrapte onder de massa, de professoren over de leek? Wat is het leven voor een made, die zijn kop de bevroren grond uitsteekt om het daglicht te aanschouwen, slechts om gegrepen te worden door de vink, even onverschillig jegens hem als de talloze andere verorberden?

De massa’s geven niet om de enkeling. Ze kunnen doen alsof, bij beroemdheden en moordenaars, maar dezen bewegen zich chronisch met al hun vergane glorie richting de draaikolk van de onbenulligheid, proestend om het hoofd boven water te houden, gelijk een drenkeling in Antarctica. Misschien worden ze herinnerd. Maar net zoals bij u, kinneke, is er niemand die echt om hen geeft. Dus wat scheelt er bij u, kinneke, dat gij denkt dat zij u helpen moeten? De massa’s geven niet om de enkeling, dus waarom de enkeling wel om de massa’s?

Weet gij dan niet, kinneke, dat gij beter zijt alleen? Dolend door de wereld met niemand om u heen? Kijkend zonder te zien, horend zonder te luisteren, gelijk het kind dat ge zijt? Dolend in de hoop een gelijke te vinden wiens interesse even ver verschrompeld is als het uwe?

Horen wij dan om het leven te geven, wachtend op het moment dat een god, welke dan ook, zijn oordeel op ons laat vallen wegens dingen die wij deden omdat wij er niets aan konden doen? Vastgevroren in ons ritme van dag tot dag en week tot week? Kan het u schelen, kinneke, of de week op maandag begint en op zondag ten einde loopt, te midden koude muren, luisterend naar kil, levenloos gehym?

Of vergis ik mij soms? Hebben de anderen gelijk, wier ochtenden starten wanneer de zon het niet meer trekt, en kopje-onder gaat in de oceaan? Zij die hun nachten verdrinken in hun eigen, persoonlijke draaikolk? Die zich bewust zijn van hun onbelang, en dit vurig negeren? Die warm en gezellig hun einde tegemoet drijven op luchtbedden in een kalme stroom, begoten met zonlicht? De zotten. Dat ze zich mogen bezatten in hun warmte. Nee, ik ben degene die het gevonden heeft. Ik weet wat te doen. Het laat mij koud, en ik hoop dat het u, kinneke, ook doet verkleumen.

Ontwerp door Willem Verweijen