Attack - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Attack - Mijn Kort Verhaal

Nina Top

17 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Nina Top (17 jaar)

? stemmen

Attack

Ik zit op een druk en bedompt vliegveld. Iedereen vliegt en haast. Maar ik haast niet, ik ben er toch bijna, waarom zou ik haasten? Pas geleden las ik dat je een hartaanval aan kunt voelen komen en hoe dat dan zou voelen. Maar dat kunnen ze helemaal niet weten, niemand die ooit is opgestaan uit de doden nadat hij overleed aan een hartaanval. Ik denk teveel na over de dood zeggen ze altijd. Dat is niet goed zeggen ze dan, je gaat twijfelen, je word bang. Maar ik word niet bang van hun gepraat want ik, ik ben vastbesloten. Ik ga de overstap maken. Ik zal wel moeten. Ik sta op en check in. De opgedirkte tante achter de balie wenst me nog een fijne vlucht. Ik zeg niets terug, ik leef in een soort waas. Mijn telefoon gaat, mijn moeder. ‘’Lieverd, ik wilde je nog even een fijne vlucht wensen! Tot volgende week, ik moet nu gaan.’’ Dag mam. Ik moet nu ook gaan, daarom bel ik je niet. Je zou hier toch niet achter staan. Ik bel je niet omdat je boos zou worden, omdat je de wereld zou gaan haten. Ondertussen ren ik bijna naar de toiletten. Mijn jurk gaat omhoog, alles controleren. Alle snoertjes checken, mijn handen zijn koud op mijn buik. De handen van Mo waren warm, ze hadden alles zorgvuldig op hun plek geplakt. Alles klopt, denk ik. Jurk omlaag, deur van het slot, handen wassen en gaan. Maar die blik in de spiegel. Ik zie een jonge, mooie vrouw die alles heeft weggestopt onder haar hoofddoek en jurk. Geen gevoel in mijn ogen, alles verstopt achter de bedekkende kleding. Ik ben ik niet meer. Ik ben een geïndoctrineerd wezen geworden. Maar toch ga ik dit doen. Ik loop naar buiten, naar de douane. Het poortje begint te piepen, ik wijs naar de ringetjes in mijn gympen en het is oké. Mijn tas mag in eén keer door. Ik loop naar mijn gate en ga zitten. Dan voel ik het, je voelt het dus toch aankomen. Pijn. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik kan het koortje niet meer vinden en voel hoe mijn hart stopt. De overstap is gemaakt.

 

Ik loop het drukke en bedompte vliegveld op. Iedereen vliegt en haast. Ik loop samen met mijn collega door de douane naar gate 21. Ik zie het gestreepte politielint al deinen op de wind uit de airco’s. ‘’Je zei dat dit een natuurlijke dood is, wat moeten wij hier dan?’’ vraag ik aan mijn collega. Dan zie ik bommenmarsmannetjes weglopen. ‘’Bommelding?’’ ‘’Ja, een jonge vrouw, wilde een vliegtuig de lucht in knallen.’’ Hij lacht om zijn eigen woordgrap. ‘’Maar werd overvallend door haar eigen hart.’’ Ik kom dichterbij. Ze is mooi, lang, slank. Als ik haar hoofddoek aan de kant veeg zie ik haar. Mijn gezicht, mijn dochter. Pijn. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik kan de dichte ogen van mijn dochter niet meer vinden en voel hoe mijn hart stopt. De overstap is gemaakt.

 

 

Ontwerp door Willem Verweijen