Anna - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Anna - Mijn Kort Verhaal

Demi Guyken

17 jaar - VWO

26
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Demi Guyken (17 jaar)

? stemmen

Anna

Ik kijk in de spiegel en herken de oude ik niet meer. Het zogenaamde boekenmeisje of ‘de nerd’ is nergens meer te bekennen. Op mijn ogen zit dik zwart poeder en mijn lippen zijn felrood ingekleurd met de nieuwe lippenstift. De blik in mijn ogen is niet meer schattig en verlegen, maar fel en moordlustig. In tegenstelling tot een paar maanden terug, toen ik nog op het gymnasium zat en voor elke toets harder leerde dan de hele school bij elkaar, ben ik gestopt met school en zijn er nog maar een paar dingen die tellen in mijn leven; lef, geweld en geld. En kwam het nu goed uit dat ik precies 7 maanden terug werd geconfronteerd door Bas, leider van een of andere geheimzinnige club in het dorp. Hij benaderde me en liet me zijn leven zien. Een leven vol geld, leuke spelletjes en collega’s. Het was anders dan een baantje als vakkenvuller bij de Albert Heijn, maar hiermee kon ik wel laten zien dat ik niet de nerd was die iedereen dacht. En zo begon ik eigenlijk met het veranderen. Mijn eerste opdrachten waren simpel, pakketjes afleveren bij de adressen. Na een aantal keer ging het me steeds makkelijker af en wilde ik meer. Ik wilde de adrenaline voelen stromen door mijn lijf. Ik leerde binnen het wereldje steeds meer mensen kennen en begon me steeds gekker te gedragen. Ik begon ineens donkere kleding te dragen en haalde onvoldoendes voor toetsen. Na drie gesprekken met de directrice besloot ik gewoon helemaal te stoppen met school. Bas vond het zelfs prima toen ik drie maanden terug bij hem in wilde trekken. Mijn moeder had het hele proces proberen tegen te houden, maar nu zit ze elke avond te janken op haar bed. Volgens haar was de overstap naar deze wereld het ergste wat ik haar aan kon doen, maar het boeide me weinig. Toen ik opdrachten kreeg om mensen het zwijgen op te leggen, voelde ik steeds meer macht. Vorige week was het moment zover. Samen met Bas hadden we een ‘leuk’ klusje. Eén van zijn klanten had niet betaald, dus moesten we ervoor zorgen dat hij die fout nooit meer zou maken. Oftewel, de arme man moest beroofd worden van zijn leven. Behendig ging Bas te werk en zonder enige sporen achter te laten verlieten we het huis van de drugsdealer, de drugsdealer dood op zijn keukenvloer. Ik had me nooit zó goed gevoeld.

Ik zucht als ik mijn blik wegdraai van de spiegel, me neer plof op de bank. Dat gevoel gaat vanavond weer terugkomen. De opdracht was moeilijk. Dit keer moest ik alleen. Ik wist niks van de klant, behalve zijn probleem. Meerdere malen had hij één van onze bezorgers een stomp gegeven, nadat zij enkele minuten te laten kwamen leveren. Volgens Bas moesten we dit niet pikken, en moest ik ervoor zorgen dat hij die stompen voortaan aan zijn eigen kinderen gaf. Volgens Bas had de man een dochter, mijn leeftijd. Het plan klonk simpel; Het meisje was alleen thuis. Parkeer je motor om de hoek, bel aan en schiet twee schoten in het been van de dochter. Veel pijn zal ze ervaren, maar die hufter zal het moeten voelen. Nog nooit was ik zo zenuwachtig geweest. Als een malle bonsde mijn hard, overal in mijn lichaam voel ik de hartkloppingen. Bas bood me dan ook veel, 4 duizend euro, voor een klusje als deze. Zonder gedoe met de politie was dat geld dus zo binnen. Ik sta op en loop naar mijn bed om de inhoud van mijn tas te controleren. Een pistool, een paar leren handschoenen en de sleutels van mijn gloednieuwe motor, gekocht van mijn spaargeld. Met een goed, maar ook slecht, gevoel loop ik de trap af naar beneden, waar Bas en zijn vriendin Marieke me ongeduldig staan op te wachten. Waarschijnlijk zijn de twee net zo zenuwachtig als ik, bang voor een foutje of bang voor politie. Zonder iets te zeggen loopt Marieke op me af en geeft ze me een zoen. ‘Zet ‘m op, Lieke. Dit is jouw kans. Als je bewijst dat je dit kunt, gaan ze je overal boeken.’ Ik bedank haar met een knik en richt me op Bas, degene die me alles heeft geleerd en nu trots naar me kijkt alsof ik zijn dochter ben. ‘Kijk nou, mijn meisje… Je kan dit…’ Zijn woorden bonzen in mijn oren en ik glimlach flauw. Er zit al de hele dag een brok in mijn keel dus antwoorden lukt niet. Zoals afgesproken loop ik naar de motor.

Binnen drie minuten kom ik aan bij het huis. Mijn vingers trillen in de leren handschoenen en het koude metaal van het pistool dringt door de handschoenen door. Zonder te aarzelen stap ik op de deur af. Met een korte druk op de bel hoor ik een vrolijk melodietje. Het duurt en duurt, tot ik gebonk hoor op de trap. Na een kleine worsteling met de sleutel, opent een meisje van mijn leeftijd de deur. Ik kijk haar aan, het pistool in mijn hand en mijn blik vast op haar gezicht. Mijn lichaam trilt en ik kan niet meer ademhalen. Voor mij staat Anna, het meisje dat mij altijd pestte, de groep leidde en me voor schut zette. Het meisje dat mijn schooltijd verwoestte en elke dag de gelegenheid nam om mij van top tot teen te beoordelen. Een moment twijfel ik en weet ik niet wat ik moet doen. Maar voor ze iets kan zeggen, open ik het vuur. Niet twee schoten in haar been, maar drie in haar hart. Een ogenblik blijft ze staan, maar al gauw zakt ze door haar benen, snakkend naar adem. De tranen stromen over mijn wangen en gillend rijd ik weg. Binnen een mum van tijd klinken sirenes van alle kanten. Een doffe knal en een pijnscheut door mijn scheenbeen, een kogel. Met een smak val ik op de grond, de motor bovenop me.

Dit is de ergste overstap die ik ooit heb gemaakt.

Ontwerp door Willem Verweijen