Al Buraq - De Bliksem - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Al Buraq - De Bliksem - Mijn Kort Verhaal

Omar Ghaly

18 jaar - VWO

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Omar Ghaly (18 jaar)

? stemmen

Al Buraq – De Bliksem

Al Buraq – De Bliksem

Buraq beklom, zoals hij vijfmaal per dag deed, de trappen van de minaret om daar de oproep tot gebed te verrichten. Volgens sommigen in zijn dorp verrichtte hij deze taak al meer dan vijftig jaar. Volgens anderen deed hij dit al sinds de dagen van de Profeet. Volgens weer anderen nog eerder.

Maar hoe het ook zij, al jaren was hij het die het ritme van het dorp bepaalde. Men trouwde na het middaggebed, vierde feest na het avondgebed en na het nachtgebed werd het pasgetrouwde stel weer met rust gelaten. Buraq had de tijden zien veranderen. De mensen van het dorp gingen hun eigen wekkers zetten en vertrouwden alleen nog op Buraq om hun te waarschuwen als het tijd was voor het gebed.

Terwijl hij de wenteltrap van de minaret beklom kreunde hij. Zijn botten kraakten en meermaals nam hij even een pauze om op adem te komen. Eenmaal boven nam hij de tijd om te kijken naar zijn dorp. Vanuit de minaret kon hij zien hoe het ingeklemd lag tussen de Middellandse Zee aan de ene kant en een meer aan de andere kant. Hij had uitzicht op het langgerekte plein waaraan ook zijn moskee stond. Als hij verder keek zag hij de andere minaretten die alleen toebehoorden aan andere moskeeën. Moskeeën die niet zoveel historie hadden als de zijne.

Zijn blik dwaalde af naar de huizen van het dorp. Hij zag de platte daken van de huizen waarop men kippen hield. Hij zag de mannen die op het dak een waterpijp rookten met hun vrienden, hij kon hen ook horen. Hij zag de satellietschotels, de meesten waren afgestemd op Europa. Af en toe zag hij een vrouw de schone was ophangen, meestal was zij ongesluierd. Dan wendde hij zijn blik af.

Weer keek hij naar het plein voor de moskee. Hij zag een groepje kinderen voetballen voor de moskee. De oude mannen die op de binnenplaats van de moskee zaten en die Buraq steevast groetten voordat hij zijn tocht naar boven ondernam, spraken daar dan weer schande van. Als de bal dan per ongeluk hun kant op rolde beet een van de mannen de uitverkorene die de bal moest halen steevast toe dat ze beter de Koran uit hun hoofd konden leren, of iets in die trant. De voetballende kinderen negeerden die opmerkingen op hun beurt weer.

Als Buraq de vele tuk-tuks volgde, kon hij de koffiehuizen zien, die wel zo genoemd werden maar waar men nooit koffie bestelde. Vanavond speelde Real Madrid tegen Barcelona en mannen van alle leeftijden hadden zich verzameld rond de schermen die de koffiehuizen hadden opgehangen. De zon begon langzaam te verdwijnen achter de snelweg die naar de grote stad leidt, het was tijd voor de oproep tot gebed.

‘God is groot, God is groot’ declameerde Buraq.

De oude mannen op de binnenplaats begonnen zich ritueel te wassen als voorbereiding op het gebed

‘Ik getuig dat er geen godheid is dan God’

Een aantal mannen bij de koffiehuizen begonnen elkaar aan te stoten

‘Ik getuig dat Mohammed Gods boodschapper is’

De andere mannen begonnen haarfijn uit te leggen waarom het gebed voor deze ene keer maar moest wachten.

‘Haast u naar het gebed’

‘Luister eens even vriend, je kan de hele avond nog zo lang bidden als je wilt maar deze wedstrijd is live. Geen pauzes, geen genade.’

‘Haast u naar het welslagen’

‘Verdomme je hebt gelijk’

‘God is groot, God is groot’

De oude mannen waren inmiddels klaar met het rituele wassen en gingen de moskee in. De jongens op straat voetbalden nog steeds. En ook de rest van het dorp hield zich bezig met voetbal.

‘Er is geen godheid dan God’

De wedstrijd was begonnen.

Vroeger had Buraq zich op dit moment naar beneden gehaast om zich te voegen bij de gelovigen en het gebed te verrichten. Maar het ontbeerde hem aan de kracht en aan de ijver die hij tot voor kort nog wel bezat.

Buraq keek nog eenmaal om zich heen. Hij keek naar beneden, hij keek naar boven. Hij had het gevoel alsof hij zweefde. Zijn gevoel voor tijd waar vroeger het hele dorp op vertrouwde liet hem nu in de steek. Seconden werden minuten, minuten werden dagen en een dag bij jouw Heer is als een duizend jaar.

Buraq is na die dag nooit meer gezien, bijna het hele dorp is het erover eens dat de man gevallen moet zijn. Zijn lichaam is nooit gevonden. Alleen de oude mannen houden er een ander verhaal op na. Zij menen een figuur in de avondlucht gezien te hebben, maar dat kan ook de leeftijd zijn.

Ontwerp door Willem Verweijen